Pişmanlık duyuyoruz söylediğimiz ya da söyleyemediğimiz her kelimeden dolayı.
Korkutuyor bizi; aklımızdan geçenler, kalbimizdeki fırtınalar...
İçimizdeki kaosu özetleyemiyoruz bile kelimelerle.
Bunu ancak bakışlar anlatabiliyor.
Bunu ancak bakışlar anlatabilir.
Kelimelerle anlatılmaya çalışılan her duygu eksik kalır biraz.
Bu yüzden susarız; ve izleriz onun o derin bakışlarını,
Bu yüzden dururuz; ve kokusunu ciğerlerimize doldururuz yavaşça.
Konuşmayız, sadece bakarız ve hissederiz.
Göz göze gelince bundandır paramparça oluşumuz.
Bundandır, aynı zamanda gözlerine bakamadığımızda kayboluşumuz.
Evsiz kalışımız bu yüzden, hissetmediğimiz için kalbinin atışlarını.
Parmak uçları parmak uçlarımıza değmediğinden ölümümüz.
Sensizlikten hep bu nefessiz kalışlarım.
